KIYMET VE KIYAMET
Pervasız kelimelerimle seni benden eden
Dudagını inciten rüzgardım o gün
Nasılda yaklaşıyordum habersiz saçlarına
Hüznüm beni herşeyden kesik almış bir bedende topluyordu
Öyle cansız ve şuursuz kalmıştı fırtınam
Duruşunun beni zahir yaptığı her tabiatta
Sen ülküsünü dikmek için koşuyorum
Keserek nefesimi çağlayan tufana
Alışıyorum iki yay arası bir ok
Ve falcının söylediklerine inanmıyorum
Bağışla boynuma astığım ipi
O sayısız görevlerinin benincisinde seni sayıklıyordu
Duydum kıvranarak söken boğazımdakini
Ağzını açmayışınla hiç bu kadar zor olmamıştı
Söylediğim sen türküsünü aynalara
Unutmaki hayaller ölü bedenlerde
En kuvvetli fısıltısıyla hayat bulur
Beni akşam ecel ile başbaşa bırakan seni ve
Bu gün son sözlerimi takıyorum çamaşır iplerine
Anlatt bu kez ölüm sırası yine bende.
T.A
#şiir
14.01.2026
